Klaar! Bij de Lijnbaan Plataan in Rotterdam

Klaar! Gisteren was de laatste wandeling van m’n Mooiste Boom Wandel10daagse 2019. Samen met vrienden, bekenden, meewandelaars, ambtenaren van de gemeente Rotterdam en Maaike van SBNL Natuurfonds wandelden van RET-metrostation Melanchtonweg door Rotterdams groen en steen naar de Lijnbaan Plataan. Deze boom is de genomineerde voor de Provincie Zuid-Holland voor De Boom van het Jaar 2019-verkiezing!

We startten om 18:30, dus het was een wandeling in het donker. Niet al te beste foto’s dus 😉 Maar goed, ze geven een aardig beeld van hoe de groene noordrand van de stad over gaat in de binnenstad van Rotterdam. Iddo van Idodidid gidste ons op zijn karakteristieke wijze en gaf mij daarbij ook de mogelijkheid om wat van m’n ervaringen van de afgelopen 10 dagen met de groep te delen.

Ik heb het wandelen ook gebruikt om na te denken over m’n koers voor de komende tijd en gisterenavond was er ruimte om het daar met een aantal aanwezigen over te hebben. Heel fijn 🙂

Verder vond ik het geweldig om de door mij zo geliefde De Spoortuin in het donker te laten zien, voor de meeste mensen was het een onbekende plek en zeker in het donker is het daar best een klauter-avontuur!

Bij de Lijnbaan Plataan aangekomen vertelden Ronald Loch van de gemeente en Nel Wagner, de dame die de boom genomineerd had, een mooi verhaal. Het deed me inzien dat ook over Rotterdam nog zoveel meer te leren is. En, maar dat is niet uniek voor deze boom, bomen voor mensen vaak intiem verbonden zijn met herinneringen aan geliefden.

Toen iedereen vertrokken was zat ik nog even met mijn lieve Raafje stil te zijn bij deze mooie boom. Dankbaar ben ik voor al het moois dat zo spontaan op mijn pad verschenen is deze 10 dagen!

Bij de Bakspiekereik in Twente!

Maandagmiddag 14 oktober maakte ik een wandeling door Twente op zoek naar de genomineerde boom voor de Boom van het Jaar 2019-verkiezing, de Bakspiekereik in Lattrop-Breklenkamp. Ik logeerde in Deventer en nam daar de trein naar Hengelo waarvandaan ik 3 (!) bussen, een ‘gewone’ en twee kleine buurtbussen, moest nemen om in Lattrop te komen. Wat een reis!

Er waren geen medewandelaars en ik had Ruud gevraagd om wat later komen zodat ik in m’n eentje van het enorm stille Twentse landschap kon genieten. En dat was het: stil en prachtig! Ook de zon brak door en zo kwam het dat ik in t-shirt langs de wegen slenterde. Ik nam echt m’n tijd, rustig lopen en lekker even zitten op een bankje langs de weg. Als het zo stil is, kan ik mezelf horen en de verbinding met de natuur om me heen voelen. Ik ervaar het als een weldaad, als thuiskomen.

Bomenkenner Lars had me op Twitter gewezen op de andere mooie eiken die in dit gebied staan en ik had ze al even op https://bomen.meetnetportaal.nl/ opgezocht. Handige site is dat trouwens! Bij een prachtige eik hield ik stil, wat een force of nature, echt geweldig!

In het Duitse dorpje Lage sloot Stichting Twickel-beheerder Jasper de Groot ook al even aan en vertelde me meer over de douane-woningen die hij onder andere beheert. Ruud en ik aten even wat bij de bakker en toen ging de wandeling verder naar de Bakspiekereik.

Die staat op Erve Scholten, nu bewoond door een stel uit Amsterdam. Heerlijke plek, vond Raaf ook 🙂

De ‘Capitein ter Zee’ in Vianen!

Zondagmiddag bezocht ik de genomineerde ‘Capitein ter Zee’ op begraafplaats Sparrendreef in Vianen, Utrecht. Hier had zich toen ik aankwam al een leuke groep mensen verzameld en Ton Cornelisse stond al te vertellen over de boom! Dat Ton een verteller was had ik al begrepen van Maaike van SBNL Natuurfonds, maar zo’n charismatische versie had ik niet verwacht!

Omdat Ton ook niet uit Vianen kwam werd de wandeling een co-creatie met de mensen die meeliepen. Zij lieten ons een aantal prachtige plekken van dit oude stadje zien!

Allereerst de beuk, want daar begonnen we. Deze zondag wees me op de kansen die begraafplaatsen bieden aan bomen en andere natuur. Na de magnifieke beuk op de begraafplaats in Zaltbommel ’s ochtends, was deze Capitein ter Zee ook een prachtig exemplaar. Geplant bij het graf van een echte zeekapitein, Dhr. Carpentier, groeide de beuk door de jaren heen steeds groter en op dit moment gaan zijn wortels over het graf heen. Volgens Ton is de beuk zo vitaal als wat, dus hij zal nog wel flink wat decennia verder groeien!

Toch mooi om er vlakbij begraven te zijn en dan misschien wel deel van zo’n monumentale beuk te worden, niet?

Raaf had ondertussen dorst gekregen en leste die bij een volgelopen bakje op het graf van een veel te jong gestorven man. Terwijl ik een schietgebedje zei waarin ik de man om vergeving vroeg en hoopte dat hij van honden hield, keek ik verder op het graf en zag een dikke bulldog (in de vorm van een stenen beeld) over de man waken. Die hondenliefde zat wel goed dus.

Eigenlijk werd de rest van de wandeling een soort campagnetocht voor de boom, want zodra Ton doorhad dat ik kaartjes voor De Boom van het Jaar 2019-verkiezing bij me had, ging hij deze aan mensen die we tegen kwamen uitdelen. Ik kwam er aan het einde van de wandeling al een paar tegen op de begraafplaats…!

De wandeling door Vianen was verrassend, zeker eens de moeite waard om te stoppen of heen te gaan. Het OV in de regio is prima geregeld vanuit Utrecht, dus een lange wandeling naar bijvoorbeeld Leerdam of zelfs Gorinchem is zeker ook een aanrader. Ik weet nog van de Climate Miles hoe mooi het ook hier is!

De Zwarte Populier aan de Waaldijk bij Opijnen

De Zwarte Populier is de enige van de 12 genomineerde bomen die wellicht gekapt gaat worden bij een geplande dijkverzwaring. Marrigje Scheurwater woont aan de dijk en met haar actieteam strijdt ze voor de andere oplossing die de boom kan sparen.

De wandeling start bij station Zaltbommel, handig qua OV én omdat ik heel graag De TorenTuin Zaltbommel eens wilde bewonderen. We lopen als eerste naar de begraafplaats in de stad waar we een werkelijk magnifieke beuk, de ‘Bruine Beuk Bossche Poort’, uit ±1810 bekijken op aanraden van Carien van Boxtel. Waarvoor dank!

Zaltbommel is op zich al een dag of meer waard trouwens, daar ga ik zeker nog eens naar terug!

We lopen over de Waalbrug en daar breekt de zon door. De temperatuur is sowieso behoorlijk hoog, en menigeen heeft zweetdruppeltjes op het voorhoofd staan! Na Waardenburg gaan we de Waaldijk op en daar kan ik alleen maar van zeggen: wat mooooooi!

Aangekomen bij de Zwarte Populier worden we onthaald door nog weer meer mensen en hier krijgen we ook koffie en taart, en luisteren we naar een mooi rivierenverhaal van Lex Roeleveld over o.a. het Veerhuis in het nabijgelegen Varik (tegenwoordig Doe & kennishuis nieuwe economie!). Ook Marrigje vertelt nog wat meer over de Zwarte Populier (die meer dan 100 jaar geleden geplant werd door haar vader en inmiddels behoorlijk zeldzaam in Nederland is), maar tegen die tijd is mijn overprikkelde Raafje binnen klaar en ga ik maar even genieten bij de boom zelf.

Dank Marrigje, voor deze fijne wandeling & heel veel succes met het beschermen van je boom!

Hoe de Marilandicapopulier je hart verovert

Voor mijn bezoek aan de genomineerde boom voor de Provincie Friesland, de Marilandicapopulier in de Prinsentuin in Leeuwarden, had er zich geen gids gemeld. De dame die de boom genomineerd had kon ook niet aansluiten. En ondanks dat mensen op Facebook en LinkedIn n.a.v. mijn oproep vele mensen hadden gesuggereerd, ben ik toen daar geen enthousiaste reactie op kwam, ook niet zelf gaan zoeken. Als ik namelijk iets heerlijk vind aan deze Mooiste Boom Wandel10daagse is het wel dat ik het laat gebeuren. ‘As I let go of the need to arrange my life, the universe brings abundant good to me.’ leerde Deepak Chopra me deze zomer immers.

Het was sowieso nog best even een uitdaging om op tijd in Leeuwarden te zijn, maar ik haalde de bus naar Groningen uiteindelijk makkelijk – ondertussen wel de al ferme wandeltijd van Google Maps verslagen 😉 In de bus zag ik dat ik een mailtje had van ene Marcia die met Hans wilde meewandelen in Leeuwarden. De twee bleken geestverwanten op het gebied van landbouw, natuur en groen en ineens was daar een geweldige ontmoeting! Zo zie je maar…

Zonder gids genoten we samen van Leeuwarden en bekeken we de stad met andere ogen. Ik was er vaker geweest, maar nooit in slentermodus. Dan zie je ineens een mooie en ook behoorlijk groene stad met veel bomen, gevelgroen en voortuinen. Hans kon als ecologisch hovenier toch nog behoorlijk wat vertellen over de bomen die we tegen kwamen en Marcia liet ons leuke plekjes van Leeuwarden zien.

In de Prinsentuin stuitten we op een oude, ietwat triest uitziende populier, die toch de genomineerde Marilandica bleek. De boom was ooit stevig gekandelaberd (teruggesnoeid zodat er enkel iets resteert dat op een kandelaar lijkt) en zit nu niet goed in het blad. We bekeken haar van alle kanten en eerlijk gezegd vielen we steeds meer voor het extreme uiterlijk en het uithoudingsvermogen van deze boom. De stam is een lust voor het oog en we ontdekten er ook allerlei dierenleven in. De Prinsentuin is verder ook echt een prachtig park met veel oude bomen, echt een aanrader!

Terug de stad in vroegen we ons nog even af waarom in het prachtige plantsoen voor het Natuurmuseum geen inheemse planten waren geplant en bewonderden we nog de oudste boom van de stad, een beuk in matige staat want met al veel tondelzwammen op de stam. 

Op weg naar de Kleine Kerkstraat, het favoriete straatje van Marcia, kwamen we op de Nieuwestad langs Het Broodhuys waar we binnen een enorme installatie muurplanten zagen. Een lust voor het oog, en hier aten we dus taart en kletsten we verder over onze bezigheden. Wat leuk om deze mooie mensen te ontmoeten! Dank Janco, voor het wijzen van Marcia op mijn wandel10daagse!

Friezen! De Marilandicapopulier is een mooie boom, geef je haar je stem? Stemmen kan tot 16 oktober 12:00 via www.deboomvanhetjaar.nl 

De Drentsche Aa, wat een pracht!

De bushalte bij hunebed D9 is waar ik Staatsbosbeheer boswachter Kees van Son tref. Eigenlijk vindt hij het zonde dat de hunebedden niet wat meer tot de verbeelding sprekende namen hebben gekregen hebben ooit. Ik vind het wel mooi eigenlijk, een soort nuchterheid van de persoon die over de hunebedden index ging.

Het miezert de hele ochtend al als een zachte douche die niet ophoudt, Raaf waardeert zijn regendekje niet erg en ik vind het ook wat ingewikkeld met riem, paraplu en vaak ook m’n mobiel in de hand. Gelukkig wordt het droog zodra we, ook met mijn Haagse oud-huisgenoot Ewoud die dit weekend een stuk van het Pieterpad loopt, vanuit Annen het Kniphorstbosch inlopen. 

Kees vertelt honderduit over ‘zijn’ nationaal park de Drentse Aa, het enige nationaal park waar ook dorpen in liggen. Hij vertelt over de Hondsrug, de A1 naar Groningen van vroeger, en laat ons de plaatsen in het landschap zien waar de tekenen van oude karrensporen nog goed zichtbaar zijn. Het was deze stabiele zandreep waarop de mensen in vroegere tijden woonden en waar ze zich over verplaatsten.

In het Kniphorstbosch zien we de strubben, dat zijn groepjes bomen, veelal eiken, die heel dicht bij elkaar staan. Vroeger werden de eiken door de heideschapen vaak kortgewiekt en pas toen de kunstmest zijn intrede deed en de schapen dus niet meer nodig waren voor de mest op de akkers, konden de scheuten samen doorgroeien. Ook bij de diverse grafheuvels, andere hunebedden, en bijzondere plekken in het bos legt Kees direct de link naar de volken van vroeger die hier leefden. Een stuk van het bos is lang gebruikt als militair oefenterrein, de oude bunker daarvan doet nu dienst als vleermuizenkelder.

We lopen een particulier landgoed op dat vooral ingericht is voor productie van hout. Er volgt een gesprek over het verdienmodel van Staatsbosbeheer en of deze publieke uitvoeringsorganisatie nou wel of niet hout verkoopt voor biomassacentrales. Dit is volgens Kees zeker niet het geval, al is het verhaal moeilijk de wereld uit te helpen. De focus van Staatsbosbeheer ligt bij het zoveel mogelijk voorzien van Nederlanders in hun houtbehoefte (1 kuub per jaar) middels hout uit verantwoordelijk beheerd bos. Takkenresten en maaisel van de hooilanden en beekdalen dat niet hiervoor gebruikt kan worden gaat wel naar biomassa.

De Drentse Aa kent meerdere beken die met het dorp waar ze in de buurt liggen naar het dorp genoemd zijn. We volgen de Schipborgsche Aa een tijdje en steken ‘m uiteindelijk over via een bruggetje dat opzettelijk te smal voor mountainbikers gemaakt is. 

We wandelen de Zeegser duinen in en daar sluit een dame van de vrijwillige beheergroep bij ons aan. Zij vertelt vanalles over hoe deze groep Staatsbosbeheer ondersteunt met meer fijnmazig natuurbeheer. Kees licht toe dat Staatsbosbeheer zelf eigenlijk alleen tijd heeft voor het grovere werk en dus erg blij is met dit soort ondersteuning. Het gezamenlijke doel is de biodiversiteit in het gebied op peil te houden en natuurlijk te verbeteren. 

Het behoud van de jeneverbes blijkt ingewikkeld. Een mini struikje dat als één van de zeven ‘kinderen’ gezien wordt, is bewust niet afgezet met een hekje. De vorige keer werd er zo juist de aandacht op gevestigd en werd het struikje vervolgens gestolen, jawel.

Uiteindelijk bereiken we de Mysterieuze Jeneverbes. Onze verwachtingen zijn hooggespannen, maar het is natuurlijk geen kolos zoals veel andere genomineerden, maar een enorme struik die wel zo’n honderd vierkante meter bestrijkt. Je kan in de struik staan en dat geeft inderdaad een mysterieuze beleving. 

We nemen afscheid en Ewoud en ik praten nog wat na in het dichtbij gelegen Fletcher Hotel. Wat een geweldig natuurgebied is de Drentse Aa toch!

Brutal honesty in Groningen

Ik geloof dat deze beelden niet zo mooi zijn, maar wel de rauwe weer-werkelijkheid van vandaag tonen 🙂 Dag 6 van m’n Mooiste Boom Wandel10daagse 2019 leidde naar het Hogeland van Groningen alwaar ik na het door mij geliefde Winsum bezocht te hebben, wandelde van Eenrum naar Baflo en daarna de Kabouterboom van Saaxumhuizen bezocht. Filmer Ruud was er vandaag niet bij, dus daarom zelf wat meer bewegend beeld geschoten!

In Winsum begon denk ik ooit op het Pieterpad mijn liefde voor grote bomen, daar bij de twee kastanjes voor Huyze Obergon. Altijd fijn om daar weer even langs te gaan. Ik wachtte tot een grote bui overgetrokken was en liep toen langs deze bomen naar de bushalte, alwaar ik de bus naar Eenrum nam.

In de auto bij Bartke en Patricia van de Werkgroep Bomen Groningen werd ik telefonisch geïnterviewd door RTV Drenthe voor hun ROEG-rubriek. Even een mooi pleidooi voor het belang van het behoud van biodiversiteit kunnen houden. Morgen loopt er blijkbaar ook een tv-ploeg mee tijdens de Wandeling Drenthe: Zeegse e.o. ‘De Mysterieuze Jeneverbes’!

De Kabouterboom is een oude es die al eeuwen weerstand biedt tegen de straffe Groningse wind. Hij heeft onderin een holte waarin kinderen vroeger schuilden voor de regen. De boom heeft wat last van de essentakziekte, maar lijkt in staat om de schimmel te isoleren in bepaalde takken waardoor hij het loodje niet legt.

Patricia en Bartke leerden door de nominatie de 100-jarige dame die naast de boom is opgegroeid kennen en haalden zo haar herinneringen over de boom weer naar boven. De dame stierf ergens de afgelopen maanden, haar rouwstoet ging stapvoets langs de boom.

Bij de boom treffen we Bert Plaat van de Bomenstichting. Ik werd naar hem doorverwezen door oud-collega’s van IVN Groningen. Bert is, na een werkzaam leven in de boomverzorging, naast IVN’er ook vrijwillig inspecteur voor het Monumentale Bomenregister van de Bomenstichting en wilde deze boom wel inspecteren met ons. Hij leerde Patricia en Bartke meer over de boom en ik luisterde mee en mocht ook helpen bij het opmeten.

In de auto terug vertelden Bartke en Patricia over hun hyperlokale activisme tegen de in hun ogen ongecontroleerde en vaak onterechte kap van grote bomen in het Hogeland. De voor het gebied karakteristieke essen worden door vrees voor de essentakziekte soms zelfs preventief gekapt en dit heeft een grote verarming van het traditionele landschap tot gevolg. Bosjes en struikgewas zijn de laatste decennia in rap tempo verdwenen ten gunste van de grootschalige monoculturen in de akkerbouw en melkveehouderij. Beide dames maken zich grote zorgen over het verlies aan biodiversiteit en voor hen is de nominatie van deze es de start van meerdere activiteiten om aandacht te vragen voor het belang van bomen in hun landschap.

Na een fijn kopje thee thuis in Patricia’s geweldige en enorme tuinreservaat in Ezinge nam ik de bus terug naar Winsum. De chauffeur bleek een pelgrim die zich ook zorgen maakte over zijn landschap en zeker op de Kabouterboom ging stemmen.

De Linde van de Liefde op Roggebotstaete

Dag 5 van m’n Mooiste Boom Wandel10daagse 2019 bracht me naar Ecologisch Landgoed Roggebotstaete in Gemeente Dronten waar m’n oud-PostNL-collega Lennard ons rondleidde en natuurlijk liet kennismaken met ‘De Scheve Linde’, de voor De Boom van het Jaar 2019-verkiezing genomineerde boom voor de Provincie Flevoland!

Lennard en ik werkten samen in 2009/2010 en sindsdien hebben onze paden zich regelmatig gekruist in het duurzaamheidswereldje. Lennard ging na Post aan de slag bij Roggebotstaete en ontwikkelde als oprichter, samen met inmiddels vele anderen, het landgoed tot waar het nu staat: een aanstormend ecologisch (voedsel)paradijs voor natuur, dier en mens.

Roggebotstaete ligt op het Roggebotzand, een zandbank voor Kampen die ooit werd gevormd door de IJssel. Dit is dus zand, en geen klei. Daarom is hier bij de inpoldering van de Noordoostpolder gekozen voor een bosbestemming ipv landbouw. Op deze locatie werden lange tijd alle bomen voor de provincie Flevoland gekweekt. Toen er begin deze eeuw hectares van de boomkwekerij beschikbaar kwamen is uiteindelijk landgoed Roggebotstaete ontstaan.

Lennards rondleiding voerde ons langs een heerlijke ‘boszaal’, composttoiletten, bosvarkens, kraakheldere sloten, het voedselbos dat werd ontworpen door Wouter van Eck, de genomineerde boom, de gecrowdfunde bijenstal, het in aanbouw zijnde Slot Roggebot (strobouw!), de klassieke wijnkas, een prachtige moestuin, mooie schapen en de tiny houses die hier sindskort (oa vanuit de Rotterdamse Tiny House Academy) staan.

Werkelijk heel bijzonder om de ontwikkeling (fysiek én sociaal) van deze plek te mogen zien! Zo benieuwd hoe het hier over 10 jaar is….

Ik had een hele mooie dag met oude, en nieuwe vrienden. Wat een rijkdom!

PS Flevolanders! Stemmen op De Scheve Linde kan nog tot 16 oktober 12:00 via www.deboomvanhetjaar.nl

Ow, Middelburg – Wat ben je mooi!

Vandaag kruip door sluip door in Middelburg met Johan Antheunisse van IVN – Walcheren! Dag 4 van mijn Mooiste Boom Wandel10daagse 2019 was een stadsnatuurwandeling door een stad die wat mij betreft qua natuur/cultuur-balans weinig gelijken kent in Nederland. Dit is een historische binnenstad die zo mooi is qua gebouwen én qua natuur, dat het er naast prachtig ook heel goed toeven is/moet zijn.

De genomineerde Rode Beuk met Moeilijke Voeten was prachtig, maar dat was de eeuwenoude Vleugelnoot ook! Allerlei andere bomen op de route waren ook niets minder dan indrukwekkend.

Johan is een vat vol cultuur- en natuurkennis en dat leverde een zeer informatieve wandeling op voor de groep. Mijn hoofd zit momenteel geloof ik een beetje te vol om heel veel terug te halen, maar het zal morgenochtend na defragmentatie wel weer terug komen 🙂

De Zeeuwen kunnen nog wel wat stemmen gebruiken, dus ken je Zeeuwen die graag op hun eigen boom willen stemmen óf vind je deze nu al het allermooist aarzel dan niet om te stemmen op www.deboomvanhetjaar.nl – zoals Rianne vandaag al schreef: ‘Door op één van de bomen te stemmen, versterk je eigenlijk alle bomen.’